1. Utworzenie państwa Ajjubidów i zjednoczenie Egiptu i Lewantu (1171–1174 ne)
Po ogłoszeniu końca kalifatu Fatimidów w 1171 r. sułtan Al-Nasir Saladin Yusuf bin Ayyub położył podwaliny pod państwo Ajjubidów w Egipcie:
- Przywrócenie nauk sunnickich i założenie szkół: Saladyn przekształcił system edukacji, zakładając szkoły prawnicze, takie jak Szkoła Nasiriyah i Szkoła Sufi.
- Zjednoczenie Frontu Islamskiego: Po śmierci Nur al-Din Mahmuda w 1174 r. Saladyn najechał Damaszek, a następnie Aleppo i zaanektował Jemen i Hidżaz, tworząc zjednoczony front wokół królestw krzyżowców w Palestynie i Lewancie.
- Zniesienie akcyzy i rozwój handlu: Zniósł nielegalne podatki i zapewnił karawany pielgrzymkowe oraz handel międzynarodowy przez Morze Czerwone i Aleksandrię.
2. Budowa Cytadeli Górskiej i Wielkich Murów Kairskich (1176 r.)
Czerpiąc ze swojego doświadczenia wojskowego, Saladyn zdał sobie sprawę, że mury Fatimidów chroniły jedynie Kair, przez co Fustat, armia i starożytny Egipt były podatne na najazdy krzyżowców. Zdecydował się na ogromny projekt obronny:
- Wybór lokalizacji góry Mokattam: Wybrał skaliste wzgórze z widokiem na Kair, Fustat i Nil, aby zbudować swój ufortyfikowany zamek, znany jako Zamek na Wzgórzu (Cytadela Salah al-Din), jako kwatera główna wojska i siedziba rządu, który był używany aż do epoki Khedive Ismail.
- Mur Jedności: na zlecenie jego ministra Bahaa al-Din Qaraqoush budowa dużego kamiennego muru, który otaczałby Kair, Fustat i Cytadelę, tworząc twierdzę wojskową
- Studnia spiralna Youssef: Inżynierowie wykopali ogromną studnię w skale Mokattam na dwóch poziomach połączonych spiralnymi schodami napędzanymi kołami wodnymi i krowami, aby wydobywać świeżą wodę z ziemi.
3. Bitwa pod Hattin i wyzwolenie Jerozolimy (1187 r.)
Armie egipskie wraz ze swoimi lewantyńskimi odpowiednikami dowodzonymi przez Saladyna wyruszyły wiosną 1187 r. naprzeciw sprzymierzonej armii krzyżowców pod Tyberiadą:
25 dnia Rabi’ al-Akhir, 583 r. (4 lipca 1187 r.) miała miejsce nieśmiertelna bitwa pod Hattin. Saladyn oblegał armię krzyżowców pod Haruz Hattin, odcinając wody Jeziora Tyberiadzkiego i podpalając suchą trawę, która rozproszyła ich szeregi, niszczycielsko ich pokonała i schwytała króla Jerozolimy, Guy de Lusignana i Arnata (Reynalda de Chatillon).
27 dnia Radżab w roku 583 n.e. C. (rocznica Isry i Miraja) Saladyn wjechał do Jerozolimy jako wyzwoliciel po 88 latach okupacji krzyżowców i dał światu wspaniały przykład tolerancji, oszczędzając krew ludności, utrzymując kościoły i uwalniając więźniów.
Czwarta krucjata przeciwko Egiptowi (piąta i siódma kampania)
Po Hattinie przywódcy europejscy zdali sobie sprawę, że kluczem do Jerozolimy i Lewantu jest przełamanie potęgi Egiptu. Skierowali swoje kampanie w stronę wybrzeży Egiptu:
- Piąta krucjata (1218-1221 ne): Damietta była okupowana przez trzy lata, ale król Al-Kamil bin Al-Adil zwabił ich do delty i wokół niej, otworzył tamy i kanały oraz zmusił ich do całkowitej ewakuacji bez ograniczeń i warunków.
- Siódma krucjata (1249-1250 ne): prowadzona przez króla Ludwika IX. Francji, zajęli Damiettę z ogromnymi siłami zbrojnymi i ruszyli w kierunku Mansoury w celu przedostania się do Kairu.
- Śmierć Al-Saliha Ayouba i rola Shajarata Al-Durra: Sułtan Al-Salih Najm al-Din Ayyub zginął podczas oblężenia, więc jego żona Shajarat al-Durr zataiła wiadomość o jego śmierci z niesamowitą mądrością wojskową, aby morale żołnierzy nie upadło i wyreżyserowała kierunek bitwy we współpracy z dowódcami marynarki mameluckiej (Faris al-Din Oktay i Rukn al-Din Bajbars).
5. Bitwa pod Mansurą i koniec ery Ajjubidów (1250 r.)
8 lutego 1250 roku rycerze krzyżowców pod wodzą Roberta d'Artois, brata króla, zaatakowali miasto Mansoura. Bahri Mamelukowie otworzyli bramy miasta i zwabili ich na wąskie uliczki, po czym dołączyli do nich, zabili ich przywódcę i zniszczyli większość rycerzy.
W kolejnej bitwie pod Fariskur armia krzyżowców została całkowicie zniszczona, a król Francji Ludwik IX. Został schwytany i przetrzymywany w domu sędziego Ibrahima bin Luqmana w Mansoura. Uwolniono go dopiero po zapłaceniu ogromnego okupu i ewakuowaniu krzyżowców z Damietty.
Wraz z zabójstwem Turana Shaha ibn al-Saliha Ayyuba przez książąt mameluckich, panowanie państwa Ajjubidów w Egipcie zakończyło się i powstało mameluckie państwo Bahri pod przywództwem Szadżarata al-Durra i Izza al-Dina Aybaka.
Kontekst historyczny, geopolityczny i rozwój cywilizacyjny.
Badanie tej epoki i jej punktów zwrotnych stanowi niezbędną podstawę do zrozumienia zmian politycznych, społecznych i kulturowych, jakich doświadczył Egipt w swojej długiej historii. Historyczne akta i dokumenty zachowane w Bibliotece Narodowej i Archiwum Narodowym, a także zapisy wykopalisk akademickich pokazały, jak państwo potrafiło wówczas zarządzać swoimi strategicznymi zasobami, wysyłać ekspedycje górnicze i handlowe oraz zabezpieczać granice regionalne, przyczyniając się do niespotykanego dotąd dobrobytu w sztuce, nauce i architekturze.
Epoka ta charakteryzowała się znaczącym rozwojem myśli administracyjnej i religijnej, ponieważ inskrypcje i wymieniana korespondencja dyplomatyczna odzwierciedlały złożoną sieć stosunków międzynarodowych i sojuszy regionalnych. Stabilność wewnętrzna przyczyniła się także do wsparcia ważnych projektów architektonicznych oraz powstania instytucji cywilnych i religijnych, czego świadectwo pozostaje do dziś i stanowi unikalne połączenie autentycznego dziedzictwa egipskiego i wpływów sąsiednich cywilizacji.
Znaczenie dziedzictwa współczesnego i rola badań naukowych
Wyspecjalizowane międzynarodowe uniwersytety i ośrodki badawcze, we współpracy z egipskimi badaczami, w dalszym ciągu ponownie czytają inskrypcje i badają zbiory przy użyciu spektroskopii i technik cyfrowego modelowania 3D. Technologie te pozwalają ujawnić niewidoczne gołym okiem szczegóły dotyczące faz budowy, ponownego wykorzystania i rozwoju w kolejnych epokach, wzbogacając encyklopedię historyczną o udokumentowane informacje obalające stare i nietrafne hipotezy.
Praktyczne zalecenia dotyczące odkrywania kamieni milowych związanych z tą epoką.
Aby uzupełnić kompleksową panoramę kulturową, konsultanci Ultra Misr Tourism zalecają połączenie zwiedzania zabytków terenowych z oglądaniem zbiorów archeologicznych w głównych muzeach (takich jak Muzeum Egipskie na placu Tahrir i Narodowe Muzeum Cywilizacji Egipskiej), ponieważ oglądanie dzieł sztuki, przedmiotów codziennego użytku i oryginalnych rękopisów zapewnia pełne i głębokie zrozumienie ducha tamtej epoki i jej osiągnięć.
Źródła i odniesienia akademickie i oficjalne.
Niniejsza treść encyklopedyczna została przygotowana i zweryfikowana w oparciu o najnowsze dane archeologiczne i raporty terenowe oficjalnych organizacji oraz akredytowane źródła międzynarodowe:
- KAS Creswell (KAC Creswell): Muzułmańska architektura Egiptu (2 tomy), Oxford University Press.
- D. Doris Behrens-Abouseif: Architektura islamska w Kairze: wprowadzenie, architektura islamska w mameluckim i osmańskim Kairze.
- Taqi al-Din al-Maqrizi (Al-Maqrizi): Kazania i refleksje wspominające o planach i implikacjach (Plany al-Maqrizi), opublikowane przez Bibliotekę Narodową i Archiwum w Kairze.
- Centrum Światowego Dziedzictwa - UNESCO: Zapis rejestracji historycznego Kairu i decyzje w sprawie zachowania archeologicznej tkanki miejskiej, Paryż.
- Egipskie Ministerstwo Turystyki i Starożytności: Dokumentacja projektu zagospodarowania historycznego Kairu oraz restauracji murów, bram i meczetów z okresu Fatymidów i Mameluków.
Planujesz szczegółową wyprawę w głąb historii i cywilizacji Egiptu?
Nasi konsultanci w Ultra Egypt Travel (licencja nr 874 (klasa A)) oferują specjalistyczne programy turystyczne obejmujące najważniejsze atrakcje i muzea Egiptu, w towarzystwie przewodników archeologicznych i historyków akademickich.