De Britse bezetting van Egypte (1882-1914 n.Chr.): De revolutie van Urabi, Lord Cromer en de opkomst van de nationale beweging

1. De Urabi-revolutie en de historische positie van Abdeen (1881-1882 n.Chr.)

Het pro-buitenlandse beleid van Khedive Tawfiq en de vervolging van Egyptische officieren door minister van Oorlog Othman Rifqi brachten het nationale leger aan de kook. Al-Bakbashi Ahmed Orabi leidde de Egyptische officiersbeweging:

• Abdeen Rally (9 september 1881 n.Chr.): Orabi leidde het leger en de mensen naar Abdeen Palace Square en presenteerde de eisen van de natie: ontslag van het ministerie van Riyadh Pasha, vorming van een parlement in Europese stijl en uitbreiding van het leger tot 18.000 soldaten;
• Onsterfelijk woord van Orabi: Toen Khedive Tawfiq zei: "Je hebt geen recht op al deze verzoeken, en ik heb het koningschap van dit land geërfd van mijn vaders en grootvaders, en jij bent niets anders dan slaven van onze welwillendheid", antwoordde Orabi resoluut: "God heeft ons vrij geschapen en niet als een erfenis of bezit. Bij God, behalve voor wie er geen God is, zullen we van nu af aan niet erven of tot slaaf worden gemaakt."
• De Khedive reageerde op de eisen en het ministerie van Sharif Pasha werd gevormd en de basisbepalingen van de grondwet werden opgesteld.

2. Het bombardement op Alexandrië, de slag om Tel el-Kebir en de bezetting van Caïro

Groot-Brittannië zag de Urabi-revolutie als een bedreiging voor zijn belangen en het Suezkanaal. In juni 1882 vonden er gewelddadige incidenten plaats in Alexandrië om militaire interventie te rechtvaardigen:

• Bombardement op Alexandrië (11 juli 1882 n.Chr.): Britse zeekanonnen bombardeerden en vernietigden de vestingwerken van Alexandrië, en het leger onder leiding van Orabi hield Kafr al-Dawwar vast en sloeg landingspogingen af.
• Het verraad van De Lesseps: De Lesseps bedroog Orabi en beloofde neutraliteit van het Suezkanaal en verhinderde de toegang van oorlogsschepen, maar stond de Britse vloot toe het kanaal over te steken en in Ismailia te landen.
• Slag bij Tell El-Kebir (13 september 1882 n.Chr.): Bij een verrassingsaanval bij zonsopgang, geholpen door het verraad van enkele bedoeïenen en adviseurs, werd het Egyptische leger verslagen en trokken Britse troepen op 14 september 1882 n.Chr. Caïro binnen en bezetten het bergkasteel. Orabi en zijn metgezellen werden verbannen naar het eiland Ceylon (Sri Lanka).

3. De regering van Lord Cromer en het Denshway-incident (1906 n.Chr.)

Groot-Brittannië heeft een systeem van ‘geheime bescherming’ opgezet; De Khedive bleef een naam, terwijl de echte macht een kwart eeuw (1883-1907 n.Chr.) In handen was van de Britse commissaris Evelyn Baring (Lord Cromer). Cromer wijdde de Egyptische economie aan de textielfabrieken van Lancashire, Groot-Brittannië, en verwaarloosde het industriële en hoger onderwijs.

4. De strijd van Mustafa Kamel en Muhammad Farid en het ontwaken van het nationale bewustzijn

De nationale beweging kreeg begin 20e eeuw een enorme impuls dankzij de inspanningen van jonge nationale figuren:

• Voormalig schrijver (1874-1908): "De vader van de koning was de zoon van de koning." Hij richtte in 1900 na Christus de krant Al-Liwaa op. C., die klachten publiceerde over de bezetting in Parijs en Londen, richtte in 1907 na Christus de Nationale Partij op. C. en riep op tot de oprichting van de Egyptische Nationale Universiteit.
• Leider Muhammad Farid (1868-1919 n.Chr.): Hij zette de strijd voort na de dood van Mustafa Kamel en besteedde al zijn rijkdom aan de nationale zaak. Hij richtte de eerste arbeidersvakbond in Egypte op (1909 n.Chr.) en populaire avondscholen om arbeiders en boeren gratis onderwijs te geven totdat hij in zijn Duitse ballingschap in armoede stierf.

5. Leiders van de Nationale Beweging: Mustafa Kamel, Muhammad Farid en de tragedie in Dinshaway

Egyptische jongeren en intellectuelen voerden een burgerlijke en diplomatieke strijd die de fundamenten van het Britse rijk op internationale fora deed schudden:

• Leider Mustafa Kamel en de krant Al-Liwaa richtten de Nationale Partij op, brachten zijn beroemde uitspraak uit: “Als ik geen Egyptenaar was, zou ik graag Egyptenaar willen zijn” en bracht de Egyptische zaak naar de hoofdsteden van Europa en Frankrijk.
• Het Denshaway-incident (1906 n.Chr.): De Britse bezetting executeerde onschuldige boeren in het dorp Denshaway in Menoufia, en Mustafa Kamel profiteerde hiervan in een grote internationale perscampagne die de Britse regering dwong de Britse commissaris Lord Cromer te ontslaan.
• Leider Mohamed Farid: Hij besteedde zijn hele fortuin aan het ondersteunen van vakbonden en avondscholen voor het volk, en zette de strijd in ballingschap in Europa tot aan zijn dood voort ter verdediging van de totale onafhankelijkheid van Egypte en de grondwet.

6. Architectonisch bewijs van veldslagen uit het koloniale tijdperk in Caïro en het Kanaal

Ontdek wat u van uw browser krijgt:

• Abdeen-plein in Caïro: wees getuige van de historische houding van leider Ahmed Orabi voor de Khedive Tawfiq op 9 september 1881 na Christus. en zijn verklaring: “God heeft ons vrij geschapen en heeft ons niet als erfenis of bezit geschapen.”
• Dinshaway Tombs and Museum in Menoufia – een gebouw dat de gebeurtenissen van de tragedie documenteert, galgen uit het koloniale tijdperk en standbeelden van stoere boeren.
• Bezienswaardigheden van de kanaalsteden (Port Said, Ismailia, Suez): bewijs van de voormalige Britse basiskampen van Fayed en de heldendichten van de Egyptische guerrillastrijders in het Tell El-Kebir-veld.