Bohater strony
Rejestracja UNESCO 1979 • Nr ref.: 87

Starożytne Teby z nekropolią

Cesarska stolica Nowego Królestwa i najwyższe miasto Amona-Ra. Skansen ludzkiego geniuszu obejmujący kompleksy świątynne Świtu na Zachodnim Brzegu i podziemne grobowce królewskie na Zachodnim Brzegu.

Główna sekcja treści
Dokumentacja UNESCO Fast Facts
Rok rejestracji 1979 (trzecia sesja)
Oficjalne odniesienie UNESCO #87 (Kultura)
Kryteria przyjęć Kryteria (i), (iii), (vi)
Rozszerzenie właściwości 7390 hektarów
Prezentacja mistrzowskiego dualizmu: Wschodni Brzeg kontra Zachodni Brzeg
La antigua Tebas con su Necrópolis Geografia kosmologiczna
Dwa królestwa Teb

Kraina żywych i królestwo Ozyrysa

Starożytne Teby zostały zorganizowane jako fizyczny kosmogram stworzenia i odrodzenia.Wschodni Brzegpowitały wschodzące słońce: ogromny kompleks Karnak (największy kompleks religijny, jaki kiedykolwiek zbudowała ludzkość) i Świątynia Luksorska, upamiętniające boską królewskość i coroczny festiwal odmładzania Opet, połączone wspaniałą Aleją Sfinksów o długości 2,7 km.

Po drugiej stronie rzeki wZachodni Brzeg, poniżej naturalnego szczytu piramidyAl-Kurn(„Róg”), leżało królestwo zachodzącego słońca: sześćdziesiąt pięć grobowców królewskich wykopanych głęboko w wapiennych wadis Doliny Królów, tarasowe świątynie grobowe Hatszepsut, świątynia-twierdza Medinet Habu i barwne prywatne grobowce szlachty.

6-rdzeniowa sieć sektorów tebańskich
Strefy Archeologiczne

Sześć głównych zabytków majątku nr 87

Poznaj monumentalne kompleksy, które składają się na wpis na Listę Światowego Dziedzictwa w Luksorze.

Sektor 1: Karnak
La antigua Tebas con su Necrópolis Sanktuarium Wschodniego Brzegu

1. Świątynia w Karnaku (Ipet-sut)

„Najbardziej wybrane miejsce”: obszar o powierzchni ponad 100 hektarów, budowany i rozbudowywany w ciągu dwóch tysiącleci przez ponad trzydziestu faraonów. Z monumentalną Wielką Salą Kolumnową ze 134 kamiennymi kolumnami, Świętym Jeziorem i imponującymi obeliskami z czerwonego granitu królowej Hatszepsut.

Sektor 2: Świątynia Luksorska
La antigua Tebas con su Necrópolis Pałac na Wschodnim Brzegu

2. Świątynia Luksorska i Aleja Sfinksów

Sanktuarium Południowe (Ipet-resyt), poświęcony odmłodzeniu boskiej rodziny królewskiej. Zaprojektowany głównie na zamówienie Amenhotepa III i Ramzesa II, zawiera kolosalne posągi siedzące, nienaruszony obelisk z różowego granitu i niedawno odrestaurowane dromos o długości 2,7 km łączące się z Karnakiem.

Sektor 3: Dolina Królów
La antigua Tebas con su Necrópolis Nekropolia Królewska

3. Dolina Królów (Wadi el-Muluk)

Ukryte królewskie miejsce spoczynku faraonów Nowego Państwa (dynastie od XVIII do XX). Ponad 65 grobowców wykutych w skale, w tym nienaruszony grobowiec skarbów Tutanchamona (KV62), malowane zejście Setiego I o długości 136 metrów (KV17) i stropy astronomiczne Ramzesa VI (KV9).

Sektor 4: Deir el-Bahari (Hatszepsut)
La antigua Tebas con su Necrópolis Kolumnady schodkowe

4. Deir el-Bahari (Świątynia Hatszepsut)

Djeser-Djeseru(„Święte Świętych”) – cud architektury zaprojektowany przez architekta królewskiego Senenmuta. Wznosi się na trzech schodkowych tarasach zwróconych w stronę spektakularnych wapiennych klifów tebańskich i zawiera słynne malowane płaskorzeźby przedstawiające wyprawę do krainy Punt oraz kaplicę Hathor.

Sektor 5: Dolina Królowych
La antigua Tebas con su Necrópolis królowe królewskie

5. Dolina Królowych i Nefertari (QV66)

Ta-Set-Neferu(„Miejsce piękna”): cmentarz królewski królewskich żon i książąt. Znajduje się tu legendarny grobowiec królowej Nefertari (QV66), powszechnie nazywany „Kaplicą Sykstyńską starożytnego Egiptu” ze względu na swoje nieskazitelne, wspaniałe polichromowane sztukaterie.

Sektor 6: Świątynie Pamięci
La antigua Tebas con su Necrópolis Świątynie pamięci

6. Medinet Habu, Ramesseum i Kolosy Memnona

Wspaniałe kompleksy grobowe na skraju pustyni: ufortyfikowana świątynia Medinet Habu Ramzesa III przedstawiająca szczegółowo inwazję Ludów Morza, romantyczne ruiny Ramesseum Ramzesa II i bliźniacze 18-metrowe posągi z piaskowca Kolosy Memnona.

Analiza kryteriów wyjątkowej uniwersalnej wartości (OUV).
Integralność dziedzictwa UNESCO

Kryteria wyjątkowej uniwersalnej wartości (WUV)

Wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1979 roku pod Kryteriami (i), (iii) i (vi), starożytne Teby uznawane są za niezrównane świadectwo cywilizacji starożytnego Egiptu u szczytu jej potęgi w okresie Nowego Państwa (1550-1077 p.n.e.).

Obiekt obejmuje największe osiągnięcia artystyczne, architektoniczne i religijne w historii ludzkości: od precyzyjnych astronomicznych rozmieszczeń Karnaku po wykwintną podziemną literaturę pogrzebową (Amduat, Księga Bram i Księga Umarłych) skrupulatnie wpisaną w tynk grobowca.

Ochrona współczesnych obiektów opiera się na współpracy Najwyższej Rady ds. Starożytności, Chicago House Epigraphic Survey i Theban Mapping Project, które zarządzają odprowadzaniem wód gruntowych, przepustowością transportu turystycznego i zachowaniem pigmentu.

Wpisane kryteria UNESCO

  • Kryterium (i):Arcydzieło ludzkiego geniuszu twórczego zaprezentowane w Sali Hypostylowej w Karnaku, tarasowej architekturze Hatszepsut i polichromowanym malowidle grobowca Nefertari.
  • Kryterium (iii):Unikalne i wyjątkowe świadectwo potęgi imperialnej, teologii, hierarchii administracyjnej i wierzeń pogrzebowych egipskiego Nowego Państwa.
  • Kryterium (vi):Bezpośrednio i namacalnie kojarzony z podstawowymi ideami religijnymi i literackimi o uniwersalnym znaczeniu, w tym z kultem słońca Amona i mitologią zmartwychwstania królewskiego.
Niestandardowe objaśnienie ekspedycji

Poznaj starożytne Teby z prywatnymi przywilejami akademickimi

Ultra Egypt Travel organizuje prywatne pozwolenia VIP na grobowce królowej Nefertari (QV66) i faraona Seti I (KV17), loty balonem na ogrzane powietrze o wschodzie słońca w Tebanie i spokojne prywatne miejsca do cumowania w Dahabiya w Luksorze.

Dostosuj swoją prywatną trasę do Teb → 💬Porozmawiaj z Luxor Concierge na WhatsApp
Pasek poświadczeń operacyjnych
1991
Założona w Kairze (ponad 35 lat)
#874
Licencja ministerialna klasy A
90229930
Agencja akredytowana przez IATA
1979
Rok rejestracji w UNESCO