Świątynia Ramesseum (Pałac Milionu Ramzesa II)

Budynek Ramesseum i budowle z bitwy pod Kadesz

Ramzes II budował tę wielką świątynię przez dziesięciolecia jako centrum swojej nieśmiertelności i deifikacji wraz z Amonem-Ra. Budynki pierwszej i drugiej świątyni zdobią ogromne epickie inskrypcje opisujące słynną bitwę pod Kadesz z Hetytami. Tam pojawia się Ramzes II, samotnie prowadzący swój rydwan przez szeregi wroga i strzelający swoimi odważnymi strzałami, aby ocalić swoją armię.

Posąg Ozymandiasza i pomysłowe złoża gliny.

Na pierwszym dziedzińcu znajdują się majestatyczne ruiny największego posągu w Egipcie wyrzeźbionego z jednego bloku różowego granitu; Siedzący posąg Ramzesa II, który miał około 19 metrów wysokości i ważył ponad tysiąc ton, zanim został przewrócony przez historyczne trzęsienie ziemi. Świątynię otaczają wysokie magazyny z cegły Adobe ze sklepionymi sufitami, w których przechowywano zboża, oleje i papirusy szkolne, dołączone do biblioteki starożytnej świątyni.

Szczegółowe analizy archeologiczne i techniczne oraz zapisy wykopalisk.

Ten historyczny zabytek reprezentuje zaawansowany model kreatywności architektonicznej i inżynieryjnej w cywilizacji starożytnego Egiptu, łączący precyzję planowania astronomicznego i inżynieryjnego z doktrynalną symboliką religijną. Dokumentacja archeologiczna udokumentowana przez misje naukowe Najwyższej Rady Starożytności ukazuje stosowanie technik cięcia i transportu ogromnych kamieni z kamieniołomów w Tura, Asuan i Jebel Silsila z niezwykłą precyzją, biorąc pod uwagę dokładne ustawienie z czterema głównymi punktami oraz ruch ciał niebieskich w stosunku do przesilenia letniego i zimowego.

Nowoczesne badania geofizyczne i badania radarowe (GPR), przeprowadzone we współpracy między międzynarodowymi uniwersytetami a egipskim przemysłem antyków, wykazały istnienie skomplikowanych sieci korytarzy, przestrzeni wewnętrznych i kanałów kanalizacyjnych, które miały przez tysiąclecia chronić budynek przed erozją i rzadkim spływem. Z tym układem strukturalnym wiążą się hieroglificzne dekoracje i inskrypcje odzwierciedlające królewskie rytuały koronacyjne, ofiary składane bogom oraz teksty pogrzebowe zapewniające wieczną podróż króla do innego świata.

Programy konserwacji zapobiegawczej i zrównoważone zarządzanie obiektem.

W ramach wysiłków państwa egipskiego na rzecz ochrony obiektu wpisanego na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO obiekt podlega zaawansowanemu protokołowi zarządzania środowiskowego, który obejmuje regularne monitorowanie temperatury i wilgotności względnej w pomieszczeniach i korytarzach, a także kontrolowanie gęstości liczebnej grup turystycznych, aby zapobiec wpływowi dymu i zmian mikroklimatycznych na napisy na ścianach. Ścieżki wyposażone są również w wiszące drewniane chodniki i chłodne oświetlenie LED, które nie emituje ciepła i nie wpływa na oryginalną kolorystykę kamieni.

Wytyczne dotyczące wizyt w terenie i wskazówki ekspertów ds. podróży

Aby uzyskać maksymalne korzyści naukowe i eksploracyjne ze zwiedzania tego zabytku, eksperci Ultra Egypt Travel doradzają rozważenie następujących kwestii:

• Optymalny czas zwiedzania: Zaleca się przybycie wcześnie rano (między 7:30 a 9:00), aby uniknąć południowego upału i cieszyć się idealnym światłem słonecznym, które podkreśla szczegóły szczelin i płaskorzeźb w celu uzyskania wysokiej jakości zdjęć.
• Specjalistyczne zwiedzanie archeologiczne: Zaleca się, aby towarzyszył mu autoryzowany przewodnik i egiptolog, aby przeczytać kartusze królewskie i wyjaśnić kontekst historyczny i religijny każdego obszaru stanowiska.
• Potrzebny sprzęt: Noś wygodne, antypoślizgowe buty do chodzenia, lekką bawełnianą odzież z czapką ochronną i pij dużo wody, zwłaszcza podczas wspinaczki po szlakach lub spacerów po otwartych podwórkach.

Materiały konstrukcyjne i architektura starożytna.

Konstrukcja tego obiektu archeologicznego opierała się na starannym wyborze najlepszych rodzajów kamieni naturalnych wydobywanych z różnych miejsc starożytnego Egiptu. Architekci wykorzystali lśniący biały wapień z kamieniołomów Tora na wschodnim brzegu Nilu do pokrycia ścian i powierzchni zewnętrznych niezwykle precyzyjnym polerowaniem, natomiast do budowy ogromnych kolumn, nośnych dachów, fałszywych drzwi i królewskich komór grobowych wykorzystali twardy różowy granit wydobywany z kamieniołomów Pierwszej Katarakty w Asuanie.

Wydobyte dowody techniczne i zapisy papirusowe (takie jak papirus z Wadi al-Jarf) potwierdzają, że ogromne bloki kamienne o masie od kilku do kilkudziesięciu ton były transportowane przez Nil w porze powodziowej (akht) sztucznymi kanałami wodnymi podłączonymi do stawów odwadniających przylegających do terenu. Bloki następnie wleczono na drewnianych saniach po błotnistych torach zwilżonych obliczonymi proporcjami wody w celu zmniejszenia tarcia, a następnie podniesiono je na zbocza z wyrównanej ziemi i wapienia, starannie zaprojektowane zgodnie z zaawansowanymi obliczeniami inżynieryjnymi.

Tabela specyfikacji terenowych archeologicznych i architektonicznych.

Źródła i odniesienia akademickie i oficjalne.

Niniejsza treść encyklopedyczna została przygotowana i zweryfikowana w oparciu o najnowsze dane archeologiczne i raporty terenowe oficjalnych organizacji oraz akredytowane źródła międzynarodowe:

• Egipskie Ministerstwo Turystyki i Starożytności: Zapisy wykopalisk i restauracji w sektorze antyków w Luksorze oraz w kompleksie świątynnym w Karnaku i Luksorze, Najwyższa Rada ds. Starożytności.
• Centrum Światowego Dziedzictwa - UNESCO: Dokumentacja nominacyjna starożytnego miasta Teb i jego grobowców królewskich na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO (UNESCO), Paryż.
• Richard H. Wilkinson: Kompletne świątynie starożytnego Egiptu, Świątynie starożytnego Egiptu: rytuały i projekty architektoniczne, Oxford University Press.
• James Henry Breasted: Starożytne zapisy Egiptu: dokumenty historyczne, tomy II i III: Inskrypcje i zapisy Nowego Królestwa, University of Chicago Press.
• Amerykańskie Centrum Badawcze w Egipcie (ARCE): Raporty dotyczące dokumentacji i ochrony inskrypcji świątynnych w Luksorze i Karnaku oraz konserwacji piaskowca nubijskiego.
• Sir Gaston Maspero: Studia egipskiego Urzędu ds. Starożytności dotyczące restauracji i ratowania świątyń tebańskich, Urząd ds. Starożytności, Kair.
• Ian Shaw: Oksfordzka historia starożytnego Egiptu, epoka imperium egipskiego i Teb, Oxford University Press.

Powiązane tematy w encyklopedii.

Aby dokładniej zgłębić ten temat historyczny i archeologiczny oraz rozpoznać nakładające się tematy, zalecamy przeczytanie następujących artykułów dokumentalnych: