Nowożytna i współczesna historia Egiptu: od kampanii francuskiej i budowy państwa do proklamacji Republiki

1. Wprowadzenie do nowożytnej i współczesnej historii Egiptu: Narodziny państwa narodowego

Ten nowoczesny i nowoczesny świat w języku egipskim znajduje się w mieście, w którym miasto jest w budowie i na rynku krajowym. Od początku XIX wieku do początku trzeciego tysiąclecia naród egipski i jego elita podejmowały ważne eksperymenty, aby zrekonstruować starożytny system prawny w sercu Bliskiego Wschodu i Afryki.

Została założona w 1798 roku w wieku 17 lat i działa od 1798 roku w czasach II wojny światowej. Aktualna wersja programu nie pozwala na korzystanie z całej witryny. Już w roku 1805 okres II wojny światowej był przez pewien czas okresem II wojny światowej. Jedynym sposobem, aby zacząć szukać rozwiązania, jest znalezienie najlepszego rozwiązania dla Twojego dziecka.

2. Kampania francuska (1798-1801): szok kulturowy i odkrycie cywilizacji

Siły francuskie dowodzone przez Napoleona Bonaparte dotarły do ​​wybrzeży Aleksandrii w lipcu 1798 roku. odciąć drogę Imperium Brytyjskiego do Indii i ustanowić kluczową bazę wpływów francuskich na wschodzie. Pomimo krótkiego czasu trwania kampanii (tylko trzy lata) jej wpływ był sejsmiczny na wszystkich poziomach:

• Przebudzenie narodowe: Odważny opór ludu w Aleksandrii, Górnym Egipcie oraz pierwsza i druga rewolucja w Kairze pokazały wielką dojrzałość polityczną Egipcjan.
• Akademia Naukowa i książka Opis Egiptu: Wyprawie towarzyszyło ponad 160 naukowców i badaczy, którzy udokumentowali geografię, starożytność i naturę Egiptu w nieśmiertelnej encyklopedii „Opis Egiptu” (Description de l’Égypte);
• Odkrycie Kamienia z Rosetty (1799 r.): Francuski oficer Bouchard znalazł Kamień z Rosetty wykonany z bazaltu, co doprowadziło francuskiego naukowca François Champolliona do rozszyfrowania hieroglifów w 1822 r. i dał początek światowej egiptologii.

Odkryj szczegółowo wydarzenia kampanii francuskiej ←

3. Era Muhammada Alego Paszy (1805-1848 ne): Struktura instytucjonalna współczesnego państwa

Muhammad Ali Pasza uważany jest za niekwestionowanego twórcę współczesnego Egiptu. Dzięki popularnemu przywództwu pod przewodnictwem wodza Ashrafa, pana Omara Makrama, który dołączył do niego w 1805 roku. C. przejął kontrolę nad Egiptem i rozpoczął realizację bezprecedensowego kompleksowego programu modernizacyjnego, który zmienił oblicze kraju:

• Armia Narodowa i Marynarka Wojenna: z synów egipskich rolników zbuduj pierwszą nowoczesną regularną armię i załóż Aleksandryjski Arsenał Marynarki Wojennej oraz fabryki broni w Cytadeli i Kotlinie Sueskiej;
• Ożywienie rolnictwa i nawadniania: wprowadzenie słynnej na całym świecie uprawy bawełny o długich włóknach, budowa mostów w celu regulacji nawadniania delta w celach non-profit oraz rozbudowa sieci kanałów i mostów;
• Misje naukowe i tłumaczenia: wysyłanie ważnych misji do Francji i Włoch pod przewodnictwem Rifa'a Rafi' al-Tahtawiego oraz zakładanie szkoły Al-Alsun, Al-Muhandiskhana i Emiri Press w Bulaq.
• Ekspansja militarna i regionalna: umocnienie wpływów Egiptu na Półwyspie Arabskim, podbój Sudanu i założenie Chartumu (1820-1822 n.e.) oraz zwycięstwo na Bliskim Wschodzie aż do traktatu londyńskiego w 1840 r. n.e.

Poznaj epokę Muhammada Alego i renesans rozwoju ←

4. Era Khedive'a i otwarcie Kanału Sueskiego (1863-1879 ne)

Za panowania Kedywa Ismaila nastąpił renesans miejski i kulturowy, którego celem było uczynienie Egiptu częścią Europy. Miejsce, w którym w 1869 roku położono podwaliny pod nowoczesny Khedive Kair i otwarto Kanał Sueski dla żeglugi międzynarodowej. w legendarnej ceremonii, w której uczestniczyli królowie i cesarze świata:

• Rozwój urbanistyczny: planowanie dzielnicy Ismailia (centrum miasta), budowa mostu Qasr al-Nil, opery Khedivial i parku Azbakeya;
• Kanał Sueski: łączy Morze Śródziemne i Morze Czerwone strategiczną drogą wodną, ​​dzięki której Egipt stał się centrum handlu międzynarodowego.
• Instytucje intelektualne: Fundacja Domu Księgi Egipskiej (Al-Kutbakhana), Towarzystwa Geograficznego i Muzeum Egipskiego w Boulaq;
• Kryzys finansowy i zadłużeniowy: akumulacja pożyczek zewnętrznych i utworzenie Funduszu Długu i Komisji Kontroli Dwustronnej, co ostatecznie doprowadziło do obalenia Ismaila w 1879 r.

Przewodnik po epoce kedywów i khedywu w Kairze ←

5. Okupacja brytyjska i opór wobec ruchu narodowego (1882-1914 n.e.)

Rosnąca interwencja zagraniczna doprowadziła do wybuchu rewolucji Orabi w 1881 r., na czele której stał przywódca Ahmed Orabi, który domagał się konstytucji i chronił prawa armii i narodu. Po bombardowaniu Aleksandrii i klęsce armii w bitwie pod Tell El-Kebir, we wrześniu 1882 r. rozpoczęła się brytyjska okupacja Egiptu:

• Ukryta ochrona: całkowita brytyjska kontrola nad aspektami państwa pod administracją brytyjskiego komisarza Lorda Cromera;
• Młody ruch narodowy: walka przywódcy Mustafy Kamela, założenie Partii Narodowej i gazety Al-Liwaa oraz demaskowanie niesprawiedliwości okupacyjnych, takich jak incydent w Dinshaway w 1906 r.;
• Ruch Muhammada Farida: poszerzanie bazy oporu poprzez zakładanie związków zawodowych i szkół wieczorowych w celu wyeliminowania analfabetyzmu i ugruntowania świadomości konstytucyjnej.

Historia okupacji brytyjskiej i ruchu narodowego ←

6. Wielka rewolucja 1919 r. i narodziny praworządności

Rewolucja z 1919 r. pod przewodnictwem przywódcy Saada Zaghloula stanowi solidny rdzeń, wokół którego skrystalizowała się jednocząca tożsamość narodowa Egiptu i konstytucyjne państwo obywatelskie:

• Rewolucja Narodów Zjednoczonych: spójność wszystkich warstw narodu egipskiego (muzułmanów i Koptów, rolników i pracowników oraz pionierski udział egipskich kobiet pod przywództwem Hody Shaarawi);
• Deklaracja z 28 lutego 1922 r.: jednostronne uznanie przez Wielką Brytanię rozwiązania Protektoratu i ogłoszenie Egiptu jako wolnego, niepodległego i suwerennego państwa;
• Konstytucja z 1923 r.: Powstała pierwsza nowoczesna demokratyczna konstytucja, ustanawiająca zasadę „Naród jest źródłem władzy”, odbyły się pierwsze wybory parlamentarne, w których zwyciężyła partia Wafd i utworzono „Ministerstwo Ludu”.

Epopeja rewolucji 1919 r. i Saad Zaghloul ←

7. Monarchia, rewolucja 23 lipca 1952 r. i proklamacja republiki

Konstytucyjne Królestwo Egiptu (1922-1953 ne) obejmowało okres panowania króla Fouada I i króla Faruka I i charakteryzowało się pionierskim renesansem literackim, artystycznym, kulturalnym i filozoficznym, naznaczonym kryzysami politycznymi i konfliktami z kolonializmem, prowadzącym do wojny palestyńskiej w 1948 r. oraz do pożaru Kairu w 1952 r.:

• Rewolucja z 23 lipca 1952 r.: Wolni oficerowie dowodzeni przez generała dywizji Muhammada Naguiba i Al-Bakbashi Gamala Abdela Nassera próbowali obalić monarchię i wyeliminować kolonializm i feudalizm.
• Proklamacja Republiki (18 czerwca 1953 r.): Monarchia została oficjalnie zniesiona, a pierwszym prezydentem Republiki Egipskiej został generał dywizji Mohamed Naguib, a po nim przywódca Gamal Abdel Nasser.
• Ewakuacja i pełna suwerenność: podpisanie Porozumienia Ewakuacyjnego i wycofanie ostatniego żołnierza brytyjskiego w 1956 r., nacjonalizacja Żeglugi Kanału Sueskiego i budowa Wysokiej Tamy;
• Dzisiejszy Egipt: walki narodowowyzwoleńcze, odbudowa sił zbrojnych prowadząca do chwalebnej epopei przeprawy z 6 października 1973 r. i odzyskanie całego terytorium ukochanego Synaju.

Konstytucyjne Królestwo Egiptu ← Arabska Republika Egiptu i historia współczesna ←